Elskaðu augnablikið og orka augnabliksins mun breiðast út yfir öll takmörk.
Corita Kent

Ég stend með frelsi tjáningarinnar, að gera það sem þú trúir á og að gera drauma þína að veruleika.
Madonna

Hugrekki er svo mikils virði. Eins og vöðvi sem er þjálfaður er það styrkt með notkun.
Ruth Gordon

Aðeins ég get breytt lífi mínu. Enginn annar getur  gert það fyrir mig.
Carol Burnett

Hlutirnir breytast ekki. Þú breytir því hvernig þú lítur á þá, það er allt sem er.
Carlos Castaneda

Einhverntíma í þínu lífi muntu takast á hendur ferðalag eitt. Þetta ferðalag mun verða það lengsta sem þú hefur lagt upp í. Þetta er ferðin sem þú tekur á hendur til þess að finna sjálfan þig.
Katherine Sharp

Hafðu það í huga, kæri vinur, að þar sem þú verður á morgun er árangurinn af jákvæðri ákvörðun og athöfn dagsins í dag.
Akin A. Awolaja

Hérna koma nokkur góð skilaboð sem gott er að hafa ætíð í huga og sérstaklega þegar gátur lífsins sem við köllum vandamál reynast þung í skauti.
Klikkaðu á hlekkinn og njóttu síðan vel.

http://thegoodnessoflife.com/

Í síðustu viku gerðist dálítið furðulegt. Ég varð dálítið sein fyrir í vinnuna þennan dag svo bílastæðin sem ég legg venjulega í voru öll frátekin svo ég lagði í bílastæði stutt frá sem ég hafði áður lagt í vana minn að nota. Ég tók eftir því að þegar ég lagði bílnum í bílastæðið þá flaug sú hugsun í gegnum huga minn að hér hafði ég lagt bílnum fyrir nokkrum mánuðum þegar ég týndi lyklinum af bílnum og þegar ég gekk í áttina að vinnustaðnum þá rann í gegnum mig pirringur og leiðinda hugsanir yfir því að hafa týnt lyklinum. 
Slíkar hugsanir höfðu af og til leitað á hugann síðan þetta gerðist og voru í raun ekkert upplyftandi. Ég fór svona eina ferðina enn að líta í kringum mig og athuga hvort að lykillinn lægi nú ekki þarna einhversstaðar en var þó að hugsa um ef svo væri þá væri hann trúlega ónýtur vegna þess að það væri búið að rigna, frjósa og snjóa margoft síðan ég tapaði honum.

Það  hefur sjálfsafgt verið í janúar eða febrúar sem þetta gerðist. Ég hafði lagt í vana minn að stinga lyklinum í buxnavasann þegar ég var búin að læsa bílnum. Þennan dag hafði verið kalt og hráslagalegt veður. Vegna kuldans þá hljóp ég upp að húsinu.
Þegar svo vinnutímanum var lokið og ég var á leiðinni út þá setti ég hendina í vasann til að taka lykilinn upp - en nei, þar var þá bara enginn  lykill. Ég varð nú fyrir dálítið léttu áfalli þarna og rótaði í veskinu mínu til þess að athuga hvort verið gæti að ég hafi stungið honum þar í þetta skiptið, fór svo og leitaði allt í kring á vinnustaðnum en lykilinn fann ég hvergi.
Nú voru góð ráð dýr. Ég átti að mæta í aukavinnuna mína klukkutíma síðar og nú þurfti að vera snöggur að hugsa.

Vinkona mín vinnur á sama vinnustað og ég en í annarri deild og það fyrsta sem kom í hugann var að fara þangað og athuga hvort hún væri þar enn. Hún var það, sem betur fer, og var svo elskuleg að keyra mig heim til að sækja varalykilinn og svo aftur til baka til þess að ná í bílinn. Þetta er nokkuð löng leið að keyra eða í kring um tíu kílómetrar aðra leiðina svo ég var henni óskaplega þakklát fyrir greiðann. Þegar komin til baka með aukalykilinn þá gekk ég sömu leiðina til baka að vinnustaðnum til þess að athuga hvort lykillinn hefði hrokkið upp úr buxnavasanum um morguninn en engan lykil var þar að finna. Ég fór til öryggisvarðanna á staðnum og spurðist fyrir en enginn hafði skilað inn neinu þar. 

Svo nú var aukalykillinn að bílnum týndur og ég var hálf reið og svekkt yfir þessu og þetta svekkelsi alltaf að koma upp í mér annað slagið.  Eg var alltaf að tékka á þessum eina lykli sem ég hafði og passa upp á hann alveg út í eitt því ef að ég týndi honum þá væri ég í miklum vandræðum og það mundi geta kostað mig mikinn pening. Ég reyndi þó lengi vel að halda í þá von að lykillinn mundi skila sér en var orðin harla lítið vongóð um að svo mundi verða.

Í síðustu viku var það svo að ég og vinkona mín fórum saman í  morgunmat í mötuneyti vinnustaðarins, eins og við gerum venjulega. Ég þurfti að kaupa mér matarmiða. Ég stóð þarna við borðið þar sem maður borgar fyrir matinn og er að borga fyrir matarmiðana og er að horfa og þó ekki að horfa á peningakassann og skyndilega rennur upp fyrir mér ljós og ég sé að ég horfi á lykil, lykil sem er nákvæmlega eins og lykillinn minn. Ég spyr konuna sem er að afgreiða mig hvað sé með þennan lykil og hún svarar því til að þessi lykill sé búinn að vera þarna í nokkra mánuði. Ég sagði henni að ég hefði týnt svona lykli og hún bað mig fyrir alla muni að athuga hvort þetta væri rétti lykillinn og koma þá með hann aftur ef svo væri ekki. Ég varð eiginlega alveg agndofa yfir þessu. Ég er margoft búin að kaupa mér matarmiða síðan þetta gerðist og ganga þarna framhjá í hvert skipti sem  ég borgar fyrir matinn en ég hef aldrei tekið eftir þessum lykli liggjandi þarna.

Mér finnst þetta vera dálítið merkilegt og kannski kennir þetta manni það að vera ekki alltaf að gera allt svona fjandi erfitt fyrir sjálfum sér og hugsa á neikvæðum nótum því vandamálin eða það sem við köllum vandamál leysast oftar en ekki á góðan hátt í lokin. Bara smá umhugsun hér. Ræktaðu með þér þolinmæði og vinsamlegast gerðu það strax í dag.

Það er svo margt yfirþyrmandi sem heyrist í fjölmiðlunum þessa dagana svo ekki veitir af að impra aðeins á því sem er gleðilegt og upplyftandi. Í fréttum Stöðvar 2 í kvöld horfði ég á fréttaskot af heimsókn nokkurra Þjóðverja hingað til lands í þeim erindagjörðum að ræða við stjórnvöld í sambandi við hrakninga sína í viðskiptum við útrásarfrömuðina íslensku. Þessir menn höfðu tapað stórum peningafúlgum í þeim viðskiptum. En þeir vildu láta gott af sér leiða við íslenska þjóð og heimsóttu af þeirri ástæðu Mæðrastyrksnefnd og réttu af hendi peningagjöf til handa þeim landsmönnum sem hallast standa. Þetta kalla ég höfðinglegt. Þessari frétt var skotið inn í miðjan fréttatímann og ekki mikill tími gefinn frá öllu krepputalinu. Við þurfum á því að halda að heyra svona jákvæðar og upplyftandi fréttir því það hjálpar svo sannarlega til að sjá vonarglætu í öllum þessu niðurrífandi fréttatali sem dynur yfir okkur á hverjum degi. Verum nú dugleg að grípa slík gullkorn sem jú leynast allstaðar ef að er gáð. Kannski kominn tími að við leitum frekar eftir því jákvæða og góða sem gerist allt í kringum okkur frekar en að einblína eingöngu á það neikvæða.
Þjóðverjar styrkja Mæðrastyrksnefnd

Eigandi þessa nýja bloggs hefur ekki gefið út fyrstu bloggfærsluna sína. Viðkomandi er án efa í óða önn að velja sér flott útlit, aukahluti, hlaða upp myndum og semja meistaraverk til að færa á spjöld sögunnar. Við bjóðum viðkomandi að sjálfsögðu velkominn á BlogCentral!